درمان دیسک گردن (بیرون‌زدگی و فتق) و درد ناشی از فشار دیسک بر اعصاب

دیسک گردن

مهره‌های گردن، قسمت بالای ستون فقرات گردنی را تشکیل می‌دهند. زمانی که یک دیسک گردنی از محل خود خارج شود و به دلیل آسیب‌دیدگی‌هایی نظیر ضربه خوردن یا کشیدگی عضلانی از محل خود خارج شود باعث فتق دیسک گردن می‌شود. فتق دیسک گردن زمانی تشخیص داده می‌شود که هسته داخلی دیسک در ناحیه گردن بیرون زده یا به سمت خارج نشت پیدا کند و به ریشه عصب مجاور خود فشار وارد کند.

فتق دیسک گردن معمولاً در سنین بین 30 تا 50 سالگی اتفاق می‌افتد. با این که ممکن است فتق دیسک گردن به دلیل آسیب‌دیدگی و ضربه خوردن گردن اتفاق بیفتد اما معمولاً علائم ناشی از آن خود به خود شروع می‌شوند. اقدامات درمانی شامل مصرف دارو، فیزیوتراپی و ورزش درمانی توسط متخصص طب فیزیکی می‌باشد که به بهبود عملکرد گردن کمک می‌کند. زمانی که اقدامات غیر جراحی مؤثر واقع نشود، انجام عمل‌های جراحی نیز مورد توجه قرار می‌گیرند.

علل ابتلا به دیسک گردن


با افزایش سن، دیسک‌ها در ستون فقرات خاصیت ارتجاعی و الاستیکی خود را از دست می‌دهند. رباط‌های اطراف دیسک‌ها شکننده شده و به راحتی دچار پارگی می‌شوند. زمانی که فتق دیسک اتفاق می‌افتد، به عصب‌های اطراف ستون فقرات (رادیکولوپاتی) یا نخاع (مایلوپاتی) فشار وارد شده و باعث بروز علائم دردناک می‌شود.

نشانه‌های بیرون‌زدگی دیسک گردن چیست؟


نشانه‌های بیرون‌زدگی دیسک گردن

فتق دیسک گردن می‌تواند باعث بروز علائم مختلفی در گردن، بازوها، دست‌ها و انگشتان دست و قسمت‌هایی از شانه شود. الگوهای درد و نقص‌های نورولوژیکی نیز به میزان زیادی به محل فتق دیسک مرتبط است. درد در بازو به دلیل فتق دیسک گردنی و وارد آمدن فشار مواد داخل به عصب گردن باعث ایجاد دردی می‌شود که در مسیر عبور عصب تا پایین بازو گسترش می‌یابد. علاوه بر درد بازو، بیحسی و احساس گزگز نیز ممکن است در قسمت پایین دست ایجاد شده و تا نوک انگشتان دست کشیده شود. ضعف عضلانی نیز ممکن است وجود داشته باشد. دیسک‌ها در ستون فقرات گردنی خیلی بزرگ نیستند ولی به هر حال، فضای زیادی برای عصب‌ها نیز وجود ندارد. این بدان معنی است که حتی فتق کم دیسک‌های گردنی نیز ممکن است باعث فشرده شدن عصب و بروز دردهای شدید شوند. درد دست معمولاً شدیدترین درد است زیرا عصب آن اولین عصبی است که دچار فشردگی و فشار می‌شود.

تشخیص


پس از انجام معاینات اولیه، آزمایش‌های تصویری خاصی نیز ممکن است برای تشخیص بهتر ابتلا به فتق دیسک گردنی انجام شوند.

اسکن ام آر آی برای تشخیص ابتلا به فتق دیسک گردنی

بهترین آزمایش برای تشخیص ابتلا به فتق دیسک گردن انجام اسکن ام آر آی (تصویربرداری رزونانس مغناطیسی) است. در اسکن ام آر آی می‌توان عکس‌هایی از عصبی که به دلیل فتق دیسک گردن فشرده شده است گرفت.

سی تی اسکن با میلوگرام

آم آر آی بهترین تست اولیه است اما با این حال گاهی اوقات نیز سی تی اسکن با میلوگرام نیز ممکن است انجام شود زیر حساس‌تر بوده و می‌تواند در تشخیص علل جزئی فشردگی ریشه عصب کمک کند. با این که سی تی اسکن با میلوگرام حساس‌تر است اما کمی تهاجمی است زیرا رنگ میلوگرام باید در کانال ستون فقرات تزریق شود. به دلیل همین تزریق، سی تی اسکن با میلوگرام معمولاً اولین آزمایشی نیست که تجویز می‌شود. سی تی اسکن‌های ساده (بدون میلوگرام) در بیشتر موارد برای تشخیص ابتلا به فتق دیسک گردن مفید واقع نمی‌شود.

ای‌ام جی برای تشخیص بیماری‌های دیگر که باعث بروز درد می‌شوند

گاهی اوقات ممکن است انجام ای‌ام جی (الکترومیوگرافی) نیز لازم باشد. ای‌ام جی یک آزمایش الکتریکی است که برای تحریک عصب‌های خاصی انجام شده و برای انجام آن، سوزن‌هایی در عضلات مختلف دست یا پا فرو داده می‌شود که ممکن است بر عصب‌های فشرده شده اثر بگذارند. اگر عضلات تحریک طبیعی خود را از دست دهند، فعالیت‌های الکتریکی خودانگیز و غیرعادی انجام می‌دهند. ای‌امی جی همچنین می‌تواند به رد احتمال ابتلا به سندرم‌های گرفتگی عصب که باعث درد یک دست می‌شوند مانند سندرم تونل کارپال، شبکه‌های بازویی، گرفتگی عصب اولنار، سندرم خروجی صدری و بیماری‌های دیگر نیز کمک کند.

درمان فتق دیسک گردن


در بیشتر اوقات، درد دست ناشی از فتق دیسک گردن ممکن است با اقدامات غیر جراحی کنترل شود (به این اقدامات، اقدامات محافظه‌کارانه یا اقدامات درمانی اولیه نیز گفته می‌شود) و علائم ناشی از آن نیز از بین بروند.

تعدیل فعالیت‌ها

برخی انواع فعالیت‌ها ممکن است باعث تشدید درد ناشی از فتق دیسک شود که باید از انجام این نوع فعالیت‌ها برای جلوگیری از تحریک ریشه عصب‌ها اجتناب کرد. از جمله این فعالیت‌ها می‌توان به بلند کردن اجسام سنگین (بیش از 25 کیلوگرم)، فعالیت‌هایی که باعث افزایش لرزش و فشار در ستون فقرات گردنی می‌شوند (قایقرانی، اسنوبوردینگ، دومیدانی و…) و فعالیت‌های بالای سر که نیاز به کشش یا چرخش طولانی مدت گردن دارند اشاره کرد.

سرما درمانی / گرما درمانی

سرما درمانی -گرما درمانی جهت کاهش درد دیسک گردن

بسته‌های یخ و سرما ممکن است برای کاهش درد و تورم به کار برده شوند. بسته‌های گرم نیز ممکن است برای افزایش جریان خون و شل شدن عضلات مورد استفاده قرار گیرند. در برخی موارد، گرما درمانی و سرما درمانی ممکن است جایگزین شوند که به نوع آسیب‌دیدگی و اولویت‌های بیمار بستگی دارد.

داروها

داروها جهت درمان دیسک گردن

زمانی که درد اولیه ناشی از فتق دیسک گردن شدید باشد، داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی مانند ایبوپروفن (آدیول، نوپرین، موترین) یا مسدودکننده‌های کاکس – 2 (سلبرکس) می‌توانند به کاهش درد کمک کنند. درد ناشی از فتق دیسک گردن به دلیل ترکیب دو دلیل ایجاد می‌شود:

  • فشرده شدن ریشه عصب
  • التهاب همراه با خود مواد دیسک

بنابراین، مصرف داروهای ضدالتهابی برای از بین بردن التهاب می‌تواند به کاهش مؤلفه‌های درد کمک کند و مؤلفه‌های فشار (فشرده شدن ریشه عصب) را نیز برطرف نماید. برای بیمارانی که به دلیل ابتلا به فتق دیسک گردن، درد شدیدی دارند، مصرف داروهای استروئیدی خوراکی (مانند پردنیزون یا مدرول دوز پاک) ممکن است به تسکین درد کمک کند. به هر حال، این داروها ممکن است فقط در دوره زمانی کوتاهی (یک هفته) باعث کاهش درد شوند.

گردن بندهای طبی

گردن بندهای طبی جهت درمان دیسک گردن

گردن بند طبی مانند تثبیت‌کننده ستون فقرات گردنی می‌تواند به کاهش کشیده شدن این قسمت از ستون فقرات کمک کرده و فتق دیسک گردن را بدون نیاز به انجام عمل‌های جراحی به طور موفقیت‌آمیزی درمان نماید. این گردن بند به پیشگیری از انجام طیفی از حرکات گردن که باعث تشدید وضعیت می‌شوند مفید بوده و به گونه‌ای طراحی شده است که بیشترین راحتی را داشته باشد. می‌توان این بریس‌ها را با ویژگی‌هایی مانند پد نرم برای هر شخص قالب‌گیری کرده و ساخت.

تزریق

تزریق استروئیدهای اپیدورال یا مسدودکننده ریشه عصب انتخابی می‌تواند در کاهش التهاب دردناک ناشی از فتق دیسک گردن مفید واقع شود و در صورتی که با برنامه جامع توان‌بخشی شامل دارودرمانی که در بالا توضیح داده شد همراه باشد بسیار مؤثر خواهد بود

درمان‌های دستی به روش کایروپرکتیک

درمان‌های دستی ملایم به کاهش ناکارآمدی مفصل که ممکن است باعث بروز درد شود کمک می‌کند. این نوع درمان‌های دستی با شدت کم به عنوان محرک شناخته می‌شوند. هر گونه درمان دستی با شدت زیاد غالباً به عنوان تنظیم شناخته می‌شوند و باید از انجام آنها خودداری شود زیرا باعث تشدید درد یا تشدید آسیب‌دیدگی مغزی – عصبی می‌شوند.

درمان‌های فیزیکی

در درمان‌های دستی از برخی اقدامات درمانی برای کاهش درد و تقویت عضلات گردن استفاده می‌شود.

الکترو تراپی

الکترو تراپی جهت درمان دیسک گردن

در این روش درمانی از یک دستگاه برای ارسال جریان‌های الکتریکی ضعیف از طریق سیم به ناحیه آسیب دیده یا دردناک استفاده می‌شود. الکترو تراپی برای مقاصد و اهداف مختلف مانند تغییر سیگنال‌های دید، تحریک انقباضات عضلانی، تسریع روند بهبودی بافت‌ها و ارسال داروهای مسکن از طریق پوست (یونتوفورزیس) انجام می‌شود. شایع‌ترین نوع الکترو تراپی برای تسکین درد گردن روش تحریک الکتریکی عصب (TENS) است که در آن پالس‌های الکتریکی به عصب‌های حسی زیر پوست با هدف تغییر حس درد به درد قابل تحمل ارسال می‌شود.

اولتراسوند

اولتراسوند جهت کاهش درد دیسک گردن

معمولاً ژل سردی روی ناحیه دردناک یا متورم مالیده می‌شود و سپس یک ابزار دستی به آرامی روی پوست کشیده مشود تا از طریق آن امواج صوتی پر انرژی به زیر سطح پوست و در بافت‌های زیر آن نفوذ کنند. برخی افراد در هنگام اولتراسوند احساس گرمای خفیفی می‌کنند که باعث شل شدن عضلات و کاهش درد در آن‌ها می‌شود.

ماساژ درمانی

ماساژ درمانی جهت کاهش درد دیسک گردن

ماساژ می‌تواند به شل شدن عضلات کمک کرده و باعث کاهش درد و خشک‌شدگی عضلات شود. زمانی که درد درمان شد، معمولاً پشت گردن و اطراف آن شامل پشت سر، شانه‌ها و کمر ماساژ داده می‌شود.

ورزش درمانی

ورزش‌های تقویتی گردن برای درمان فتق دیسک گردن می‌تواند به بهبود عملکرد گردن شما کمک کرده و احتمال بروز آسیب‌دیدگی‌های بیشتر را کاهش داده و از مفصل گردن از ابتلا به آرتروز محافظت نماید. از آنجا که ممکن است همه حرکات ورزشی برای شما مناسب نباشند، قبل از شروع انجام هر حرکتی باید با پزشک خود مشورت کنید.

فشار به سمت جلو با کف دست

ایزومتریک‌ها جهت درمان فتق دیسک گردن

ایزومتریک‌ها حرکات تقویتی مناسبی بری درمان فتق دیسک گردن هستند. در ایزومتریک‌ها عضلات بدون حرکت گردن یا هر مفصل دیگری منقبض می‌شوند. روی یک صندلی محکم صاف بنشینید و این حرکت را انجام دهید. هر دو کف دست را در دو طرف مرکز پیشانی خود قرار دهید. سر خود را به کف دست‌های خود فشار دهید. این حالت تنش را به مدت 8 ثانیه حفظ کنید. عضلات را رها کرده و 10 ثانیه استراحت کنید. این حرکت را 10 مرتبه تکرار کنید. اگر تمایل داشته باشید می‌توانید این حرکت را به صورت ایستاده نیز انجام دهید.

فشار به عقب

یک مانور ایزومتریک دیگر برای تقویت گردن و بهبود دیسک گردن، فشار استاتیک به سمت عقب است. روی یک صندلی محکم بنشینید و دست راست را پشت سر خود قرار دهید و با استفاده از کف دست از حرکت سر به سمت عقب جلوگیری کنید. کمر و گردن خود را حرکت ندهید. این حالت تنش را به مدت 8 ثانیه حفظ کنید. به آرامی تنش را رها کرده و 10 ثانیه استراحت کنید. این تمرین را 10 مرتبه تکرار کنید.

فشرده کردن شانه‌ها

فشرده کردن شانه‌ها جهت کاهش درد دیسک گردن

با انجام این حرکت، قسمت فوقانی کمر و گردن شما تقویت می‌شود. فشرده کردن شانه به عنوان بخشی از تمرینات تقویتی گردن برای درمان فتق دیسک گردن انجام می‌شود. برای شروع تمرین صاف بنشینید یا بایستید. به آرامی چانه خود را بالا ببرید و شانه‌های خود را کمی به سمت عقب حرکت دهید. به آرامی تیغه‌های شانه‌های خود را به سمت هم حرکت داده و تا آنجا که به راحتی و بدون احساس درد می‌توانید آنها را به هم نزدیک کنید. شانه‌های خود را تا آنجا که امکان دارد در کنار بدن خود قرار دهید. این حالت را به مدت 5 ثانیه حفظ کنید. به حالت اولیه خود بازگردید. 10 ثانیه استراحت کنید. این تمرین را 15 مرتبه تکرار کنید. این حرکت ورزشی را 3 مرتبه در روز انجام دهید.

چرخش بدون حرکت سر

با انجام چرخش بدون حرکت سر به تقویت عضلات اطراف دیسک گردن که بیرون زده است کمک کنید. برای انجام این مانور همانند یک حرکت ایزومتریک که به عنوان چرخش استاتیک شناخته می‌شود صاف بنشینید یا بایستید. دست راست خود را روی سمت راست قسمت جلوی سر خود قرار دهید. به آرامی با سر خود به دست خود فشار وارد کنید به طوری که انگار می‌خواهید که از روی شانه راست خود نگاه کنید. صورت و چشم‌های خود را نچرخانید. کمر و گردن خود را در هنگام انجام این تمرین صاف نگه دارید. این حالت تنش را به مدت 5 ثانیه حفظ کنید. تنش را رها کرده و 10 ثانیه استراحت کنید. این تمرین را 10 مرتبه تکرار کنید. با قرار دادن دست چپ خود در سمت چپ جلوی سر خود این تمرین را تکرار کنید.

عمل جراحی

عمل جراحی فتق دیسک گردن

غالباً درد دست ناشی از فتق دیسک گردن پس از گذشت چند هفته تا چند ماه بهبود می‌یابد. به هر حال، اگر درد بیش از 6 تا 12 هفته باقی ماند یا اگر درد و ناتوانی تشدید شد، ممکن است انجام عمل جراحی ستون فقرات مورد توجه قرار گیرد. عمل جراحی ستون فقرات برای درمان فتق دیسک گردن عملی قابل اطمینان است. نرخ موفقت در این عمل بین 95 تا 98 درصد بوده که در آن درد دست بهبود می‌یابد. احتمال شکست این عمل در صورتی که توسط یک جراح متبحر ستون فقرات انجام شود پایین است و با کمترین درد و عوارض جانبی پس از عمل جراحی همراه خواهد بود. عمل جراحی برای درمان فتق دیسک کمر به طرق مختلفی انجام می‌شود:

دیسککتومی گردنی قدامی و فیوژن ستون فقرات

این روش متداول‌ترین روش بوده که جراحان ستون فقرات برای درمان فتق دیسک گردن به کار می‌گیرند. در این عمل جراحی، دیسک از طریق یک شکاف 2.5 سانتی‌متری در جلوی گردن برداشته می‌شود. پس از برداشتن دیسک، فضای دیسک خود به خود جوش می‌خورد. می‌توان یک پلیت به جلوی گرافت اضافه کرده که به تثبیت و انجام بهتر فیوژن کمک می‌کند.

دیسککتومی گردنی خلفی

این روش نیز مشابه عمل دیسککتومی کمری قدامی (از پشت) انجام می‌شود و برای دیسک‌هایی که از کناره‌ها وارد کانال عصب (تونلی که عصب‌ها از طریقان از کانال ستون فقرات خارج می‌شوند) می‌شوند به کار برده می‌شود. به هر حال، از لحاظ فنی انجام این عمل دشوارتر از روش قدامی است زیرا عروق متعددی در این ناحیه وجود دارند که ممکن است باعث خونریزی و محدودیت دید در قسمت تحت جراحی در حین انجام عمل شوند. نخاع نیز در این روش بیشتر دستکاری می‌شود.

تعویض دیسک مصنوعی گردنی

همانند دیسککتومی قدامی و فیوژن ستون فقرات، در عمل جراحی تعویض دیسک مصنوعی نیز دیسک آسیب دیده از طریق یک شکاف کوچک در جلوی گردن برداشته می‌شود. به هر حال، به جای فیوژن در فضای دیسک، یک دیسک مصنوعی در این فضا قرار داده می‌شود. هدف از قرار دادن دیسک مصنوعی ایجاد شکل و عملکرد مشابه دیسک طبیعی در آن قسمت است.

درمان آرتروز زانو با تزریق ژل (هیالورونیک اسید) به مفصل و غضروف زانو

درمان آرتروز زانو با تزریق ژل

آرتروز زانو شایع‌ترین نوع آرتروز است. این وضعیت همچنین شایع‌ترین علت ناتوانی عضلانی اسکلتی در بسیاری از کشورها می‌باشد. مدیریت موفق آرتروز زانو به شناسایی علائم اولیه، تشخیص دقیق و درمان مناسب بستگی دارد. تزریق هیالورونیک یک گزینه درمانی برای آرتروز زانو است. انتهای دو استخوان در مفصل طبیعی با غضروف پوشیده می‌شوند و اجازه می‌دهند که استخوان‌ها روی یکدیگر سر بخورند. غضروف نیز به عنوان یک جذب کننده ضربه عمل می‌کند.

در آرتروز، وقتی غضروف دچار فرسایش می‌شود، مایع سینوویال تغییر می‌کند و توانایی خود را به روان سازی مفصل از دست می‌دهد. درد، خشکی و محدودیت دامنه حرکتی برای مفصل آسیب دیده نتایج بدتر شدن این وضعیت هستند. درمانی که هیالورونیک را به زانو تزریق می‌کند، به ویسکوساپلمنتیشن شناخته می‌شود، که تلاش برای بهبود روانکاری زانو، کاهش درد و افزایش دامنه حرکتی است.

علت ایجاد آرتروز زانو


بدتر شدن غضروف مفصلی که در اشعه ایکس ساده دیده می‌شود، یک نشانه مهم تشخیصی است که به آرتروز زانو مربوط می‌شود. از دست دادن غضروف در آرتروز زانو می‌تواند به دلایل زیر باشد:

  • آسیب قبلی زانو
  • کشش‌های مکرر روی زانو
  • شکستگی، پارگی رباط و آسیب منیسک، هر کدام از آن‌ها می‌توانند بر رباط زانو و پا تاثیر بگذارند، و باعث سایش و فرسایش بیشتر شوند
  • استعداد ژنتیکی ناهنجاری‌های غضروفی و آرتروز زانو
  • چاقی و اضافه وزن که سبب وارد کردن فشار و بار بر روی مفصل آسیب دیده می‌شود؛ بافت چربی سیتوکین‌های ضد التهابی را افزایش می‌یابد؛ و لپتین ممکن است در این وضعیت نقش داشته باشد.
  • مشکلات استخوان زیرغضروفی (لایه استخوانی زیر غضروف زانو)

همچنین به گفته تعدادی از پزشکان فوق تخصص درد، دیگر علل آرتروز زانو می‌تواند یکی از مشکلات زیر باشد:

  • پای پرانتزی یا کجی زانو
  • رشد غیرعادی لگن
  • بی حرکت بودن برای مدتی طولانی
  • التهاب یا عفونت مزمن

علائم ابتلا به آرتروز زانو


علائم ابتلا به آرتروز زانو

آرتروز زانو به طور معمول با شروع درد آزار دهنده مفصل، خشکی مفصلی و محدودیت دامنه حرکتی مشخص می‌شود. آرتروز زانو به صورت ندانسته در طول یک سال به تدریج ایجاد می‌شود و تا زمانی که علامت نداشته باشد، متوجه آن نخواهید شد. افرادی که مبتلا به آرتروز زانو هستند، معمولا در ابتدا از درد هنگام راه رفتن، به علاوه محدودیت در راه رفتن (به عنوان مثال مسافت)، ایستادن از حالت نشسته و بالا رفن از پله شکایت می‌کنند. دیگر شکایات رایج شامل احساس خالی شدن زانو، قفل شدن زانوی آسیب دیده و یا احساس صدا دادن در مفصل زانو می‌باشند.

اغلب تورم موضعی وجود دارد، اما معمولا با گرما و قرمزی همراه نیست. در صورت وجود هر یک از علائم و نشانه‌های ذکر شده، بعد از یک دوره زمانی کوتاه برای مشاهده رفع علائم یا تاثیر خود درمانی، اکثر افراد متوجه می‌شوند که باید برای ارزیابی تشخیصی مناسب با پزشک خود مشورت کنند. درد ناشی از آرتروز زانو معمولا بعد از فعالیت بدتر می‌شود، به ویژه هنگامی که از زانوی آسیب دیده بیش از حد استفاده شود. خشکی زانو می‌تواند پس از نشستن برای مدت زمان طولانی بدتر شود. وقتی آرتروز زانو پیشرفت می‌کند، علائم معمولا شدیدتر می شوند. درد می‌تواند ثابت باشد، به جای این که فقط در زمانی که بلند کردن اجسام سنگین یا بعد از فعالیت ایجاد شود. درد دائمی و شدید مشخصه ناهنجاری‌های استخوان روی استخوان است که زمانی رخ می‌دهد که از دست دادن غضروف به قدری شدید باشد که در نتیجه هیچ غضروفی برای پوشاندن انتهای استخوان در مفصل زانو وجود نداشته باشد. استخوان شل در فضای مفصل ممکن است به درد و خشکی منجر شود. کرپیتوس (احساس سایش) و افزایش در شدت علائم که در هوای طوفانی اتفاق می‌افتد نیز مشخصه آرتروز زانو می‌باشد، اگر چه علامت دوم مورد بحث قرار گرفته است.

تشخیص آرتروز زانو


تشخیص آرتروز زانو

وقتی هر گونه از انواع آرتروز مورد ظن قرار می‌گیرد، مشاوره اولیه با متخصص طب فیزیکی با بحث در مورد نشانه‌هایی که تجربه کرده‌اید، آغاز می‌شود. به دنبال آن، بررسی تاریخچه پزشکی و معاینه فیزیکی شما انجام می‌شود. شما باید انتظار داشته باشید که آزمایش‌های تشخیصی نیز انجام شود، همچنین آزمایش خون برای رد انواع دیگر آرتروز و اشعه ایکس برای بررسی شواهد آسیب مفصلی صورت می‌گیرد.

معاینه فیزیکی

در طول معاینه فیزیکی، پزشک شما زانوی آسیب دیده را برای بررسی تورم، قرمزی، گرما و تغییر شکل ظاهری (مثلا تغییر شکل واروس یا والگوس) مشاهده می‌کند. پزشک شما میزان دامنه حرکتی فعالانه و منفعلانه را ارزیابی می‌کند و توجه می‌کند که آیا حساسیت به لمس وجود داردیا خیر. پزشک راه رفتن و همچنین نشانه‌های درد افزاینده با تحمل وزن را بررسی خواهد کرد. در بیماری آرتروز، معمولا یک زانو بیشتر از دیگری تحت تاثیر قرار می‌گیرد، اما ممکن است هر دو زانو تحت تأثیر باشند، که معمولا در زمان‌های مختلف اتفاق می‌افتد.

تصویر برداری

مطالعات تصویربرداری برای بررسی شواهدی از تغییرات ساختاری همراه با آرتروز و برای رد احتمال مشکلات دیگر، ضروری است. در ابتدا اشعه ایکس ساده سفارش داده می‌شود و اگر تصویربرداری دقیق‌تری مورد نیاز باشد، ممکن است ام آر آی یا سی تی اسکن سفارش داده شود. جراحی آرتروسکوپی زانو یکی دیگر از راه‌های مشاهده وضعیت زانو می‌باشد.

مطالعات شهودی و تصویربرداری نشان می‌دهد که کدام جزء زانو آسیب دیده است. مفصل پاتلوفمورال و مفصل تیبیوفمورال اغلب تحت تاثیر آرتروز قرار می‌گیرند. مفصل جانبی تیبیوفمورال معمولا کمتر تحت تاثیر آرتروز قرار می‌گیرد. همان طور که ممکن است انتظار داشته باشید، محل درد نشان می‌دهد که کدام قسمت زانو درگیر شده است. درد در مفصل پاتلوفمورال عموما پس از نشستن طولانی مدت، ایستادن از روی یک صندلی کم ارتفاع، بالا رفتن از پله یا پایین آمدن از یک شیب، بدتر می‌شود.

تزریق هیالورونیک اسید برای درمان آرتروز زانو


تزریق هیالورونیک اسید برای درمان آرتروز زانو

علاوه بر داروهای خوراکی، سایر گزینه‌های درمانی برای آرتروز زانو شامل تزریق موضعی داخل مفصلی استروئید یا ویسکوساپلمنت می‌باشد. اگر تمام روش‌هاي درمانی غير جراحي را امتحان کرده ايد و درد شما همچنان فعاليت‌هاي شما را محدود می‌کند، ویسکوساپلمنت می‌تواند گزينه مناسبی باشد.

چگونه برای تزریق ژل به زانو آماده شویم؟

تمام اطلاعات پزشکی خود مانند سابقه مصرف دارو، عمل‌های قبلی و بیماری خاص را با دکتر خود درمیان بگذارید. در روز تزریق، لباس راحت و گشاد بپوشید. تغذیه مانند روزهای دیگر انجام می‌شود. در صورت مشاهده علائم جدید حتما دکتر خود را در جریان قرار دهید.

فرآیند

در این روش، یک مایع ژل مانند به نام اسید هیالورونیک به مفصل زانو تزریق می‌شود. اسید هیالورونیک یک ماده طبیعی است که در مفاصل اطراف مایع سینوویال وجود دارد. این ماده به عنوان یک روان کننده برای فعال کردن استخوان‌ها جهت حرکت یکنواخت روی یکدیگر و به عنوان یک جذب کننده ضربه برای بار روی مفصل عمل می‌کند. افراد مبتلا به آرتروز دارای غلظت اسید هیالورونیک کمتر از حد نرمال در مفصل هستند. نظریه حاکم بر این مسئله این است که افزودن اسید هیالورونیک به مفصل دچار آرتروز، حرکت را تسهیل کرده و درد را کاهش می‌دهد.

بسته به محصول مورد استفاده، یک تا پنج شات در طی چند هفته دریافت خواهید کرد. در طول درمان، اگر در زانوی شما تورم وجود داشته باشد، متخصص طب فیزیگی شما قبل از تزریق اسید هیالورونیک، مایعات اضافی را بیرون می‌کشد. معمولا، آسپیراسیون و تزریق با استفاده از یک سوزن انجام می‌شود، بعضی از پزشکان ترجیح می‌دهند از دو سرنگ جداگانه استفاده کنند. برای 48 ساعت اول پس از تزریق، نباید از وزن بیش از حد بر روی پا وارد شود، مثلا از ایستادن برای مدت‌های طولانی، دویدن یا بلند کردن اجسام سنگین اجتناب شود.

عوارض جانبی

شما ممکن است واکنش موضعی را مشاهده کنید. این علائم معمولا طولانی نیستند. بهتر است یک بسته یخ برای کمک به رفع علائم استفاده کنید. شايعترين عوارض جانبی در اطراف مفصل تحت تزريق که معمولا خفيف هستند عبارتند از:

  • درد موقت در محل تزریق
  • ورم
  • قرمزی و گرما
  • خارش
  • کبودی

چگونه عوارض جانبی احتمالی را به حداقل برسانیم

برای به حداقل رساندن عوارض جانبی بالقوه، پس از تزریق، بیماران باید تا 48 ساعت از فعالیت‌های شدید اجتناب کنند.

روش‌های دیگر درمان آرتروز زانو


آرتروز زانو نمی‌تواند درمان شود، اما راه‌هایی برای کمک به کنترل علائم وجود دارد.

روش‌های دیگر درمان آرتروز زانو

داروهای بدون نسخه مانند استامینوفن می‌توانند به کاهش درد کمک کنند. برخی از بیماران از مصرف یکی از داروهای NSAIDs  (داروهای ضد التهابی غیر استروییدی) یا سلبرکس (سلکوکسیب)، یکی از بازدارنده‌های انتخابی COX-2 که هنوز در ایالات متحده به بازار عرضه می‌شوند، بهتر نتیجه می‌گیرند. همچنین داروهای مسکن برای افرادی که نیاز به داروهای قوی‌تر برای تسکین درد دارند، در دسترس است. چند روش “معمول” برای مدیریت آرتروز زانو وجود دارد:

  • ورزش / فعالیت بدنی / فیزیوتراپی – حرکت و فعالیت برای بهبود و حفظ قدرت و دامنه حرکتی ضروری است.
  • وزن ایده آل خود را حفظ کنید یا اگر وزن اضافه وزن دارید، وزن خود را کاهش دهید – وزن اضافی به زانو فشار بیشتری وارد می‌کند، بنابراین توجه به وزن برای مدیریت آرتروز زانو مهم است.
  • بریس و یا محافظ زانو – استفاده از یک زانو بند، پشتیبانی، ثبات و تسکین درد را فراهم می‌کند.
  • گرما و سرما – اعمال گرما یا سرما (به عنوان مثال، بسته‌های ژل) می‌تواند به کاهش درد و التهاب کمک کنند.
  • کرم‌های موضعی (بدون نسخه) یک گزینه مناسب برای کاهش درد هستند؛ ژل ولتارن (دیکلوفناک) یک NSAID موضعی می‌باشد.
  • جراحی جایگزینی زانو – آخرین اقدام پس از این که درمان‌های محافظه کارانه در ایجاد پاسخ کافی ناکام ماندند.

پادرد بارداری: تنها با چندروش ساده از درد،ورم وگرفتگی پا خلاص شوید!

پادرد در بارداری

هنگام بارداری آخرین چیزی که نگران آن هستید، پاهایتان است. اما حاملگی می‌تواند به مسائلی منجر شود که هر دو پایتان را تحت تاثیر قرار می‌دهد. کسالت دم صبح، خستگی و کمر درد مشکلات متداولی در دوران بارداری هستند. مشکلات مربوط به پا و ساق پا هم به ویژه در سه ماهه آخر به همین اندازه شایع هستند. خبر خوب این است که راه‌هایی برای بهبود آن وجود دارد. اینجا دلایل، راهکارهای درمانی و نکات پیشگیری  از ایجاد مشکلات رایج پا در دوران بارداری بیان می‌شود.

خوش‌بختانه این مشکلات پس از زایمان رفع می‌شوند. در این دوره می‌توانید برای کاهش درد اقداماتی انجام دهید. این اقدامات از همان اوایل بارداری آغاز می‌شوند، به صورت متناوب تمرینات لازم برای بهبود جریان خون، همراه با استراحت کافی (پاهایتان را بالا نگه دارید) داشته باشید. این کار در وهله اول مانع پیشرفت مشکلات مربوط به پا می‌شود. نیازهای شما ممکن است با هر فرد دیگری متفاوت باشد، بنابراین همیشه قبل از شروع یا توقف درمانی جدید یا برنامه‌ای ورزشی ابتدا باید با پزشک‌تان صحبت کنید.

صافی کف پا و درد پاشنه پا


عوامل

هنگام بارداری میزان هورمون‌ها افزایش می‌یابند. برخی از این هورمون‌ها به آسودگی رباط‌ها کمک می‌کنند و بقیه دارای ساختاری برای زایمان هستند. این هورمون‌ها همچنین می‌‌توانند باعث ریلکس شدن رباط‌های پاهایتان شده و به صافی کف پا و پرونیشن بیش از حد بیانجامد. این شل شدن رباط‌ها همچنین ممکن است حین بارداری باعث افزایش سایز کفش‌هایتان شود، ممکن است پس از زایمان لازم باشد کفش‌هایی با نیم یا یک شماره بزرگ‌تر بپوشید.به علاوه، شکم، جنین و سینه‌های در حال رشدتان باعث افزایش وزن شده و در نتیجه فشار مضاعفی روی پاها به ویژه روب قوس‌های پا وارد می‌شود.  دور از انتظار نیست که در زنان حامله بر اثر وزن و فشار اضافه روی قوس‌ پا، درد پاشنه را هم تجربه کنند. مرکز جرم، حالت راه رفتن و ایستادن‌تان هم تحت تاثیر تغییرات موجود در بدن‌تان قرار می‌گیرد و ممکن است مشکلاتی در تعادل‌تان هم ایجاد شود.

پیشگیری/درمان


  • از ایستادن‌های طولانی مدت و پیاده‌روی با پای برهنه خودداری کنید. هر وقت امکان داشت استراحت کنید، بشینید و پاهایتان را بالا بگیرید.

  • اضافه وزن، شل شدن رباط‌ها، و کاهش تعادل همگی نیازمند پشتیبانی بیشتری برای پاها هستند. کفش‌های راحت و مناسب، و کفی‌های طبی مخصوص قوس پا برای شروع خوب هستند. اگر هنوز هم دچار مشکل هستید، به پزشک مراجعه کنید و در مورد ارتزهای سفارشی با او صحبت کنید.

ورم پا و قوزک پا


ورم پا و قوزک پا

عوامل

ورم بر اثر افزایش مایعات در بافت‌های بدن ایجاد می‌شود. ورم در پاها و قوزک پا به هنگام بارداری بسیار شایع است. این ورم‌ها معمولا بر اثر افزایش حجم خون جهت کمک به انتقال اکسیژن و مواد غذایی بیشتر به جنین ایجاد می‌شوند. هورمون‌های بارداری هم می‌توانند تغییراتی در حجم خون ایجاد کنند که ممکن است به تورم بیانجامد. تمامی این خون اضافه نیاز به مکانی دارند که به آنجا بروند، جاذبه هم آن‌ها را به پایین و به سمت پا و قوزک پا می‌کشد. ممکن است احساس کنید کفش‌هایتان تنگ شده است. افزایش اندازه پای ناشی از تورم پا، رایج و موقتی است. اگر متوجه تورم در صورت، اطراف چشم‌ها شدید و یا اینکه ورم به صورتی ناگهانی بروز کرد، باید سریعا به پزشک مراجعه کنید. این‌ها ممکن است نشانه‌هایی از پری-اکلامپسیا باشد. در صورت بروز علائم زیر این تورم می‌تواند نگران‌کننده باشد:

  • چنانچه تورم با علائم معین دیگری همراه باشد می‌تواند نشانه وجود یک مشکل زمینه‌ای جدی‌تر باشد.
  • چنانچه ورم در یک پا بیشتر از پای دیگر و به همراه درد باشد، می‌تواند نشانه لخته شدن خون باشد.
  • سردردی که از بین نرود و همراه با تغییر در بینایی باشد (مانند تاری چشم یا حساسیت به نور) می‌تواند نشانه افزایش فشارخون در اثر بارداری باشد.
  • اگر تورم با درد در قفسه سینه یا دشواری در تنفس همراه باشد، می‌تواند به معنی وجود مشکل قلبی باشد.

(منبع:https://raeissadat.ir/)

پیشگیری/درمان

  • طولانی مدت روی پاهایتان نایستید. پیاده‌روی ماهیچه‌های ساق پا را به کار می‌اندازد که به پمپاژ بخشی از خون اضافه از پاهایتان کمک می‌کنند. چندین بار در روز استراحت کنید و به هنگام نشستن تا جای ممکن پاهایتان را بلند نگه دارید.
  • برای کاهش ورم‌ها جوراب‌ تنگ و فشرده بپوشید. جوراب‌های ساق بلند که تا زانو می‌رسند مناسب اند اما جوراب‌های بلندتر تا ران بهتر هستند چون دیگر مطمئن می‌شوید خون‌های اضافه در اطراف زانو جمع نخواهند شد.
  • در استفاده از فشرده‌سازهای بادی خارجی با پزشک‌تان صحبت کنید
  • در طول روز به اندازه کافی آب بنوشید. از خوردن غذاهایی که مقادیر زیادی نمک دارند خودداری کنید چون میزان تجمع خون را افزایش می‌دهند.
  • استحمام کنید و یا به شنا بروید. آب فشاری خارجی روی ورم‌ها ایجاد کرده و باعث کاهش آن می‌شود.
  • به پهلو به سمت چپ استراحت کنید. این کار میزان فشار روی رگ‌های خونی را کاهش می‌دهد و باعث می‌شود خون بیشتری از پاها به قسمت‌های بالایی بدن حرکت کند.
  • برای کاهش ورم، انعکاس درمانی را هم در نظر داشته باشید.
  • کفش‌های با اندازه مناسب بپوشید.

گرفتگی پاها


گرفتگی پاها

عوامل

گرفتگی پا معمولا با اسپاسم‌های دردناکی در عضلات ران همراه است. مشخص نیست این مساله چرا در زنان باردار بیشتر رخ می‌دهد. ممکن است به خاطر تغییرات ایجاد شده در ذخیره کلسیم، خستگی ماهیچه‌ها(بر اثر افزایش وزن) یا فشار ناشی از شکم در حال رشد روی عصب‌ها و رگ‌های خونی باشد. گرفتگی پا در سه ماهه دوم شایع‌تر است. هم در شب و هم در روز ممکن است رخ دهد اما بیشتر در شب اتفاق می‌افتد.

پیشگیری/درمان

  • ماهیچه‌های پا و ساق پایتان را کشیده و ماساژ دهید.
  • برای تحرک بیشتر، به پیاده روی بروید.
  • برای ریلکس شدن ماهیچه‌هایتان دوش آب گرم بگیرید.
  • در مورد مصرف مکمل‌های کلسیم، منیزیم یا ویتامین بی، با پزشک‌تان صحبت کنید.
  • در طول روز به اندازه کافی آب بنوشید.
  • اگر دچار گرفتی عضلات شدید، ماهیچه‌های ران را بکشید، برای این کار زانوی‌تان را صاف کرده و پاها را به سمت بینی بکشید. این کار به رفع اسپاسم در ماهیچه ران کمک می‌کند.

رگ‌های واریس


عوامل

رگ‌های واریس رگ‌هایی هستند که بزرگ شده و معمولا از سطح پوست بیرون می‌زنند. ممکن است شبیه به ریسمان یا طنابی پیچ‌خورده و بنفش به نظر برسند. افزایش حجم خون و هورمون‌های بارداری باعث تغییراتی در رگ‌های خونی می‌شوند که ممکن است به واریس بیانجامد. رگ‌های واریسی معمولا ناشی از وزن شکم و جنین در حال رشد است که روی رگ‌های خونی فشار وارد می‌کند. رگ‌های واریسی در پاها رایج هستند اما ممکن است در فرج و راست‌روده هم اتفاق بیافتد.

پیشگیری/درمان

  • طولانی مدت روی پاهایتان نایستید. پیاده‌روی مفید است چون کمک می‌کند که خون به سمت ماهیچه‌های در حال حرکت برود و نهایتا به بازگشت خون به سمت قلب کمک می‌کند.
  • اگر فاصله زیادی را رانندگی می‌‌کنید، به طور مرتب توقف کرده، پاهایتان را کشیده و حرکت دهید. این کار به پیشگیری از بروز ترومبوز سیاهرگی عمقی (DVT) هم کمک می‌کند که نوع شدیدی از لخته شدن خون است.
  • هنگام نشستن از انداختن پاها روی هم خودداری کنید، چون باعث ایجاد فشار روی رگ‌های خونی و عصب‌ها می‌شود.
  • در مورد مصرف روتوساید در سه ماهه آخر با پزشکتان صحبت کنید.

تغییرات در ناخن‌ انگشتان پا


تغییرات در ناخن‌ انگشتان پا

عوامل

هنگام بارداری ناخن انگشتان پا تمایل دارند سریع‌تر رشد کنند. این مساله معمولا به خاطر افزایش حجم خون و چرخه هورمون‌ها است. ویتامین‌های مصرف شده قبل از تولد می‌تواند به سلامت کلی مو و ناخن‌هایتان کمک کند. وقتی که مشغول تامین مواد غذایی برای کودکتان هستید، سلول‌های ناخن انگشتان پا ممکن است گاهی از مواد غذایی کافی  محروم بمانند، که می‌تواند باعث ایجاد تغییراتی در ناخن‌ها شود؛ همچون شکنندگی ناخن، بروز رگه‌ها و خطوطی در طول ، یا مشاهده خطوط تیره و بدون رنگ (ملانونیکیا) در بستر ناخن. حتی ممکن است ناخنی شل شده و بیافتد. این تغییرات ایجاد شده در ناخن‌ها معمولا پس از بارداری رفع می‌شوند.

پیشگیری/درمان

  • کفش یا جوراب بسیار تنگ نپوشید. فشار اضافه‌ای که به پوست اطراف ناخن‌ها وارد می‌کنند ممکن است باعث فرو رفتن ناخن در گوشت شوند.
  • وعده‌های غذایی سالم و منظمی داشته باشید. این کار به تامین مواد غذایی لازم برای شما و کودکتان کمک خواهد کرد.
  • ناخن‌ها را بیش از حد کوتاه نکنید. پوست ملتهب می‌تواند اطراف گوشه‌های ناخن کوتاه را بپوشاند و باعث فرو رفتن ناخن در گوشت شود.
  • اکر نمی‌توانید ناخن پاهایتان را ببینید، از کسی بخواهید ناخن‌هایتان را بگیرد یا از پدیکور استفاده کنید.
اطلاعات بالا، راهنمایی‌هایی عمومی هستند. نیازهای فردی‌تان خاص و متفاوت است. قبل از اینکه روشی درمانی را تغییر دهید و یا برنامه ورزشی جدیدی را شروع کنید، آن را با پزشک‌تان در میان بگذارید.

اهمیت طب فیزیکی در دوران بارداری


طب فیزیکی هنگام بارداری می‌تواند مفید باشد. فیزیوتراپیست می‌تواند با استفاده از روش‌های مختلفی به کاهش درد شما کمک کند، با استفاده از روش‌هایی همچون:

  • درمان‌های دستی
  • استفاده از روش‌های آزادسازی بافت همبندی عضلانی برای افزایش میزان انعطاف‌پذیری و تحرک بافت‌های نرم.
  • آکواتیک تراپی
  • تمرینات ورزشی برای بهبود انعطاف‌پذیری و تحرک، همچنین بهبود وضعیت رباط‌ها و میزان تعادل
  • توصیه‌هایی برای وضعیت مناسب بدن و حالت ایستادن جهت کاهش درد و ناراحتی
  • استفاده از کمربند‌ و ساپورت بارداری

فیزیوتراپیست سعی می‌کند بیشتر به تمریناتی بپردازد که شامل خوابیدن روی پهلو یا روی دست و زانوهایتان باشد که این کار باعث آزاد شدن بخش‌ها و ماهیچه‌ها‌ی خاصی از بدن می‌شود. این کار همچنین وزن لگن را کاهش می‌دهد و باعث می‌شود ناحیه‌هایی همچون لگن روی زمین قرار گرفته و کمی ریلکس کنند. برای افزایش عملکرد، فیزیوتراپیست تا جایی که بیمار قادر باشد، وضعیت را به حالت ایستاده تغییر خواهد داد.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”